fbpx
overgang Raalte
coaching

Engeltje op je schouder

Ik ben aan de wandel met Lisette. Lisette is 48 jaar. Zij heeft 3 kinderen. Twee dochters van 16 en 18 jaar en een zoon van 12 jaar. Ze werkt parttime binnen de reiswereld. In deze corona-tijd is er niet veel te doen en is ze veel thuis. Ze maakt zich zorgen over haar baan. Zal die nog wel bestaan na corona? Haar man werkt volledig in een sector waar het goed gaat. Ze heeft zich aangemeld omdat zij zich zo gestrest voelt. Een aantal weken geleden werd ze badend in het zweet wakker. Zal ik koorts hebben? Vroeg zij zichzelf af. Maar toen een hittegolf kwam en weer ging besefte zij dat zij een opvlieger had. En er vallen haar meer dingen op hun plek. Het slechte slapen, pijntjes die ze vroeger niet had….Maar vooral dat gestreste gejaagde gevoel, het korte lontje. Vooral daar heeft zij last van.

Zij googelde eens op overgangsklachten en kwam zo bij mij uit. En zo komt het dat we op een mooie donderdag ochtend aan de wandel zijn. Uit het verhaal van Lisette kan ik opmaken dat zij premenopauzaal is. Zij heeft nog een menstruatie maar uit de klachten die zij heeft leid ik af dat haar hormonen al behoorlijk aan het rommelen zijn. En behalve op haar lijf heeft het gerommel van haar hormonen een behoorlijke impact op haar psychisch welbevinden.

Lisette zit in de overgang. Al die veranderingen die er gaande zijn kosten haar bergen energie. Ze herkent zichzelf niet meer. Ik voel me net als die boom zegt ze. Ze wijst naar een wijdvertakte boom. Al die takken zijn dingen die ik moet of die mensen van me verwachten. Doodmoe word ik ervan. Ik wil gewoon alleen zijn en met heel het gezin continue in huis gaat dat niet. Soms denk ik zat ik maar op een onbewoond eiland! En dan voel ik me schuldig naar mijn man en kinderen toe omdat ik zo kribbig ben en niet te genieten.

En als er nu eens een engeltje op je schouder zou zitten die precies snapt hoe jij je voelt en jou door en door snapt, welk welgemeend advies zou dit engeltje jou dan geven? vraag ik aan Lisette. Lisette vertraagt haar pas en staart nadenkend voor zich uit. Na een tijdje zegt ze: Het engeltje zou willen dat ik de tijd voor mezelf nam. Dat ik het alleen zijn opzoek. En dat het ok is dat ik me verdrietig en gejaagd voel.

Lisette en ik wandelen verder, we praten over hoe ze haar behoefte om tijd in haar eentje door te brengen invulling kan geven. Lisette mediteert regelmatig. Ze neemt zich voor om afspraken met haar gezin te maken dat ze niet gestoord mag worden tijdens haar meditatie-uurtje. Ze besluit regelmatig alleen te gaan wandelen. En zij wil met haar oudste dochter afspreken dat die de boodschappen voor opa en oma gaat doen. Door deze voornemens heel concreet te maken tijdens het gesprek voelt Lisette dat er ruimte van binnen ontstaat. Dat voelt fijn!

In de gesprekken die volgen hebben we het over allerlei onderwerpen. Ik leg Lisette uit wat er met haar lijf gaande is nu ze in de overgang zit. Dit helpt haar om haar klachten in perspectief te zetten. Haar engeltje zit nog steeds op haar schouder. En als Lisette zich niet goed voelt vraagt ze naar het welgemeende advies van haar engeltje.

Benieuwd of een coachtraject in de buitenlucht ook iets voor jou is? Maak dan een afspraak voor een gratis grip op hormonen.