fbpx
plezier in de overgang
ervaringen

Het bewogen leven van Lut

Hoe ervaren vrouwen hun midlife-fase, de levensfase die pakweg valt tussen de veertig en zestig jaar? Waar maken zij zich zorgen over? Wat is er anders dan voorheen? Als bijna vijftiger ga ik in gesprek met verschillende vrouwen. Via Facebook kom ik in contact met Lut. Door de corona en de afstand hebben we een mailwisseling. Lut vertelt over haar bewogen leven.

Ik ben dus Lut, ben dit jaar 60 geworden.  Ben te vroeg geboren, aan 7mnd en heb 4mnd in een ziekenhuis gelegen zonder mijn ouders bij me, dat laat zich dus voelen in je verdere leven.  Ik ben al heel mijn leven lang op zoek naar warmte, genegenheid enz.  Ik zal er wel komen hoor, maar heb al veel moeten doormaken en soms is het met een zucht dat een mens terug uit zijn putje kruipt hé.  Maar in het algemeen ben ik nu toch wel positief geworden.  Ik heb de knop kunnen omdraaien op mijn 50ste levensjaar.  Daar werd ik geconfronteerd met de negativiteit van mijn ouders, dat zich doorheen heel mijn leven al zichtbaar was en waar ik voor eens en altijd een punt wilde achter zetten.

Hoe is het om ouder te worden?

Ik heb het geluk dat ik goeie genen heb meegekregen voor wat rimpels betreft!  Ik merk al heel lang aan mijn lijf dat er veel mis gaat omdat ikzelf al 18 jaar allerlei lichamelijke kwalen heb.  Maar ik ben van heel slecht naar te doen gekomen.  Ik leef dus als een niet erg actieve bejaarde. Ik kan het wel accepteren dat ik ouder aan het worden ben, maar als ik jonge mensen zie, zou ik soms gewoon in hun midden willen springen om me weer jong te voelen.  Door mijn cvs en tijdens mijn menopauze het wegnemen van mijn schildklier, kan ik niet alles meer maar dat heb ik leren aanvaarden.  Mijn motto is: kijk naar wat je nog wél kan.

De overgang

Ik ben in mijn premenopauze gekomen op mijn 47ste en voelde dat al heel duidelijk, heel huilerig en moodswings.  Ik ben op mijn 50ste echt in mijn menopauze gekomen dat was verschrikkelijk voor me. Ik had niet veel opvliegers maar wel last van spanning, angsten en slaapproblemen. Ik kreeg ook psoriasis. Ik wilde in een hoekje zitten als een klein vogeltje en me afsluiten van de mensheid. Ik begon me van alles af te vragen. Dingen over mijn relaties, mijn opvoeding enzovoorts. Psychisch was het zwaar. Ik ben nog altijd in de overgang, volgens mijn gynaecologe kan dat zelfs duren tot en met je laatste levensdag hier op Aarde.

Ik kijk ernaar met een soort van triestheid, maar ook met een soort van blijdschap.  Triestheid: omdat ik me totaal een andere vrouw voel en soms niet meer weet wie ik juist ben.  Blijdschap: omdat ik toch eindelijk een beetje Lut begin te herkennen en hoop dat ik mezelf zoals een puzzel terug in elkaar kan krijg

Kinderen

Mijn kinderen zijn al een hele tijd het huis uit door mijn scheiding.  Ze zijn bij hun vader gaan wonen. Ze hebben 2 jaar geen contact met me willen hebben. Ik heb toen besloten om niet eraan kapot te gaan maar om aan mezelf te denken.  Ik vond het erg dat mijn dochters, vooral de oudste, verbaal heel grof kon zijn tegen me. Als je je zo slecht voelt omdat je je schildklier eruit is, je in de menopauze zit en je heel triest voelt, dan kan je dat er niet meer bijhebben. Er speelden ook andere zaken binnen het gezin. Ik wilde gewoon weg uit dit gezin, ik kon alles niet meer aan.

Ouders

Ik ben mijn ouders kwijt, mama in september 2018 en papa met euthanasie in september 2019.  Als jongste van 3 kinderen heb nooit enige warmte heb ervaren. Ik heb sinds mijn vroegste herinnering altijd gedacht dat ik van ergens anders kwam of geadopteerd was. Ik had geen goeie band met mijn ouders.  Van mijn moeder kreeg ik elke dag slaag, geen mishandeling, maar wel slaag omdat ik een heel levendig en speels kind was. Mijn zus heeft me ook ooit toevertrouwd dat mijn moeder eigenlijk totaal geen kinderen wilde, seks was ook taboe bij haar.  Heb het als jong kind ook meegemaakt dat ze ooit zei tegen me: als je zo blijft doen dat ga ik zelfmoord plegen.  Ik heb haar toen nageroepen dat ze maar moest doen wat ze niet laten kon.  Erg, als ik daar nu over nadenk maar ik was het beu dat ze zo negatief was en altijd bleef klagen omdat ik gewoon een deugniet was.  Mijn vader was een narcist, een tiran en despoot.  Mijn moeder moest aan hem geld vragen voor alles. Toen ik 18 was en ging werken kocht ik vaak een mooi kledingstuk voor haar, want mijn vader zei altijd dat hij failliet was, ondanks hij CEO was bij een Amerikaanse firma.

Ik was zijn oogappel tot ik naar school ging en niet de punten behaalde die hij voor ogen had.  Als er familie over de vloer kwam werd er alleen over mijn broer en zus gepraat, niet over mij.  Ik herinner me heel vaak dat mijn vader me zei: ben je dom of doe je dom. Mijn ouders zijn uiteindelijk in een rusthuis terecht gekomen, mama vond alles best oké, maar vader trok alle aandacht naar hem toe, hij moest altijd op de voorgrond treden.  Het weekend voor zijn euthanasie eiste hij dat al zijn kinderen heel het weekend bij hem doorbrachten. Dat kon ik niet en wilde ik niet, geen bevelen meer.  Ik had mijn voet gebroken.  Ik ben pas de maandag van zijn euthanasie gegaan. Ik heb ook niet gehuild. Bij geen één van mijn ouders.  Ik ervaar het niet zo dat ik de volgende generatie ben maar dat komt misschien omdat ik nog een half kind ben in mijn hoofd, heel speels.

Relatie

Ik ben 5 jaar geleden gescheiden van mijn man. Ik kon heel het gezin niet meer aan en kon het tijdens de overgang niet meer aan dat hij nooit partij voor me trok tegenover de dochters.  Hij moest eigenlijk niet echt partij trekken maar wel tegen hen zeggen: stop, je gaat te ver.  Ik heb mij nooit gesteund gevoeld ondanks dat hij een lieve man is maar zeer gesloten.  De aanleiding was ook het feit dat ik tijdens een winkelbeurt een oude vriend terugzag en er overviel ons iets beiden.  Ik voelde deze man zeer goed aan, het ging bij hem thuis niet en bij mij dus ook niet.  We zijn een paar keer gaan wandelen en hadden heel fijne gesprekken samen. Op een dag zei ik hem dat hij absoluut naar de arts moest en wat bleek, hij had prostaatkanker.  Nochtans een 5 jaar jonger dan ik, hij is dus incontinent en impotent.  Seks is nooit het belangrijkste geweest in mijn relaties, maar wel de connectie die je voelt met iemand en ook warmte en genegenheid.  Om een lang verhaal kort te maken.  Ik ben vergruisd geweest thuis omdat ik iets had met een getrouwde man.  Ik vind dit zelf heel moeilijk omdat ik het als vrouw ook niet zo leuk zou vinden dit te weten te komen. Maar ik heb altijd geleefd vanuit mijn hart en niet met mijn verstand.  Ik heb door die man ook passie leren kennen en me ook heel erg vrouw gevoeld, iets wat ik nog nooit in heel mijn leven gevoeld had.  Ik ben verhuist en ben in contact met mijn ex gebleven.  De andere man heeft mij vanaf het begin van onze relatie al gezegd had dat hij nooit zijn vrouw zou verlaten omdat hij anders zijn dochter en haar kleinkind zou kwijt zijn. Ik wist heel goed waar ik in deze relatie stond.

Nadat mijn ex mij terug gevraagd had om te hertrouwen en ik zo stom was om voor zekerheid te kiezen, heb ik dat ook gedaan.  Met als resultaat dat ik nu binnenkort alleen ga wonen. Ik dacht dat hij veranderd zou zijn, maar nee dus.  Misschien ben ik de moeilijke….ik weet het niet.  Heel mijn getrouwde leven heb ik altijd gezorgd voor iedereen maar niemand zorgde voor mij.  Ik heb altijd moeten leven met iemand die fantastische ideeën had maar ze nooit uitvoerde. Altijd heb ik in huizen moeten leven die nooit in orde waren. Mijn hoop werd altijd in de grond geboord, ik kon dit niet meer aan, dus ik ben vertrokken.  Daar sta ik nu voor 100% achter.  Wat die andere man betreft, we blijven contact hebben en ik besef dat ik moet kappen daarmee want ik ben vreselijk verliefd op hem en weet dat hij toch nooit zal kiezen voor mij.  Ik ben teleurgesteld in mannen/relaties.

Zingeving

Ik heb inderdaad de balans opgemaakt in mijn leven.  Ik weet niet of ik nog in een relatie wil stappen met iemand die continue rond mij hangt, ik zie mijzelf in mijn verdere leven eerder als een LAT-relatie aangaan.  Ieder zijn eigen appartement.  Tenzij ik echt holderdebolder verliefd ben en het de juiste partner blijkt te zijn. Alhoewel ik, met alle dingen die ik al meemaakte, niet zeker weet of ik wel durf investeren in een relatie voor altijd.  Ik voel me een stuk kouder en killer geworden door alles wat er in mijn jeugd allemaal gebeurd is, mijn ouders die er niet meer zijn, de relatie met mijn ex en mijn dochters.  Het lijkt alsof ik een koude kikker ben geworden en toch merk ik dat als ik mail of bel of chat met mijn dochters, de tranen over mijn wangen rollen.  Ik ben een heel empathisch persoon maar voel me heel gekwetst.  Ik heb dus voor mezelf besloten om in therapie te gaan en hoop een goede psychologe te vinden. Dus werk aan de winkel.  Ik wilde mijn hele leven lang al toneel doen, maar mijn ex man zei altijd dat ik niet de nodige energie zou hebben daarvoor.  Sinds vorig jaar volg ik een opleiding drama, woord en verteltheater. Wat doet me dat deugd! Zelfs als ik dan de namiddag moet rusten, heb ik het toch zo fijn gevonden.  Ik heb er ook heel fijne leuke mensen leren kennen, jong en oud.  Dus zal ik nog meer mijn hart volgen in mijn leven.  Als ik dit doe, kan ik op mijn sterfbed niet zeggen: had ik het maar geweten, had ik dat maar gedaan.

overgang

Wijze woorden

Hahaha, wijze woorden, hier moest ik eventjes bij lachen.  Ik vind van mezelf helemaal niet dat ik wijs ben, maar ik zal het hier toch maar proberen.  Ik zou aan de mensen willen zeggen dat je altijd je hart moet blijven volgen in het leven, ook al weet je dat je niet altijd krijgt wat je graag zou willen.  Er zijn namelijk lessen die je leert, dingen waarvan je later als je terugblikt zegt: dank zij deze dingen weet ik nu dat ik dit nooit meer zou doen, of dank zij deze dingen weet ik nu dat ik het anders zou doen.  Ik moet bekennen dat ik nergens triest om ben, wat moest gebeuren, gebeurt ook wel degelijk.  Ik heb zoiets van: ons levenspad ligt volgens mij vast en alles gaat nu zomaar niet vanzelf hé.  Ik ben ervan overtuigd dat alles op het moment gebeurt wanneer jij zelf er klaar voor bent.  Eigenlijk zo een beetje als: op de juiste tijd en op de juiste plaats, maar niet zoals wij het zien of willen.

Laat jullie niets aanpraten, probeer je eigen gedachten te hebben maar sta wel open voor andere opinies.  Ik denk dat we onder mensen veel meer zouden moeten delen over wat ons overkomt in het leven zodat we van elkaar kunnen leren. 

Voor de rest, probeer jezelf graag te zien want dat wordt ons niet aangeleerd, volg je eigen ritme en weet dat hoe diep je ook kan zitten in het leven er is altijd een oplossing mogelijk is.  Er zijn altijd mensen die naar je willen luisteren.  Veroordeel nooit iemand, want je weet nooit wat je kan overvallen in je leven.  Laat de magie van het leven over je heen komen, wees speels en vergeet het kind binnen in je nooit los te laten en geniet daarvan.  Tot op je laatste levensuur moet je kunnen gek doen.

Wil jij ook (anoniem) jouw verhaal doen? Neem dan contact met mij op.

Wil je meer van dit soort verhalen lezen en ook tips krijgen over de overgang? Schrijf je dan in. Dat kan door op onderstaande link te klikken.