fbpx
ervaringen

In één keer in de overgang door een traumatische gebeurtenis.

Hoe ervaren andere vrouwen de overgang en hun midlife-fase, de levensfase die pakweg valt tussen de veertig en zestig jaar? Waar maken zij zich zorgen over? Wat is er anders dan voorheen? Hoe zitten zij in hun vel? Als bijna -vijftiger ga ik met deze vragen op pad en ga ik in gesprek met vrouwen boven de veertig jaar.

Het is een mooie zomerochtend als ik mijn fiets stal bij de voordeur van Daniëlle. Daniëlle heeft de koffie al klaarstaan. Daniëlle is 50 jaar en de moeder van Max (20) en Lisa (16). Door een traumatische ervaring is Daniëlle in één keer in de overgang gekomen. Vijf jaar geleden verloor Daniëlle plotseling haar man.

In shock

Daniélle: Mijn man had ernstig letsel opgelopen en lag in het ziekenhuis. De vooruitzichten zagen er niet best uit. Doktoren waren met hem bezig. Ik zag hem liggen en ik kan me het moment nog herinneren dat ik mij realiseerde dat het leven over was voor hem.  Vlak nadat ik deze gedachte had werd ik plotseling heel erg ongesteld. Iedereen was druk met mijn man in de weer en ik voelde mij bijna beschaamd om naar een verpleegster te gaan om een maandverband te vragen. Ik trof een ervaren verpleegster en die was heel lief.  Ze stelde me gerust en vertelde me dat doordat ik in shock was, mijn lichaam was uitgeschakeld. Mijn lijf liet alles los en in mijn geval hield dat in dat ik heel erg ongesteld werd. Die nacht ben ik heel erg ongesteld geweest maar daarna was het over. Achteraf dus voor altijd.

De overgang

Mijn man is diezelfde dag overleden en ik heb er eigenlijk helemaal niet bij stilgestaan dat ik niet ongesteld werd. Na een jaar dacht ik goh, ik menstrueer niet meer, hoe kan dat nou. Ik ben naar de huisarts gegaan en die gaf aan dat je menstruatie kan wegblijven als je lichaam in shock is maar dat het wel weer terug zou komen als de situatie weer wat rustiger en meer in balans zou zijn. Toen mijn man overleed was ik 46, de huisarts wilde voor de zekerheid toch bloed prikken om de hormonen af te lezen. Om een goed beeld te krijgen moest ik dit drie keer doen. Uit de uitslagen was maar een conclusie mogelijk, ik was in de overgang. Ik heb geen enkele overgangsklacht gehad. Behalve dan dat ik wat kilo’s zwaarder ben geworden en wat grijzer. Dit kan ook heel goed komen door de gebeurtenis zelf, weinig slapen, stress, zorgen en verdriet. Ik praat met mijn vriendinnen over alles, ook over de overgang. Ik luister vooral omdat ik geen overgangsklachten heb. In deze gesprekken merk ik wel dat de overgang een taboe is.

Verdriet en pubers

Iedereen was na de dood van mijn man verdrietig. De kinderen en ik woonden samen in een huis maar iedereen zat op zijn eigen eilandje van verdriet. Op een of andere manier we konden geen verbinding met elkaar vinden want het verdriet was gewoonweg te groot. De afgelopen 5 jaren waren een hel met pubers. Ik moest ze loslaten én ze waren plotseling hun vader verloren. Max was vrijwel elk weekend de hort op. Ik wist niet waar hij was. Er wordt in deze omgeving veel gedronken door de jeugd. Ik heb weekenden geen oog dichtgedaan. Ik sliep pas als hij thuis was. Max hield zich niet aan afspraken. Ik kon wel boos op hem worden maar ik zag ook zijn verdriet. Waarom zou je je best nog doen voor school als het leven zomaar over kan zijn? Waarom niet volop feesten als het leven zomaar over kan zijn? Max pakte de mannelijke rol in huis. Hij trainde veel, wilde fysiek sterk zijn, wilde ons beschermen. Hij liet zijn gevoel van pijn en verdriet niet zien. Als moeder wil je niet dat je puberzoon deze rol pakt. Het was allemaal zo ingewikkeld. Ouders zeiden wel eens over het gedrag van Max dat het hen niet zou overkomen. Maar zo werkt het niet. Ik geef hem ook grenzen mee.

Pas nu, 5 jaar later, merk ik dat er weer meer verbinding tussen mij en de kinderen is.  Straks gaan ze studeren blijf ik alleen achter. Dat doet veel met me, het zorgen valt weg. Andere vrouwen hebben hun man nog. Ik ben straks echt alleen. En hoe het straks gaat als ze echt weg zijn weet ik niet. Misschien stort ik wel in maar misschien voel ik ook wel opluchting want ik heb in overlevingsstand geleefd de afgelopen vijf jaren. Alle zorgen over de kinderen heb ik alleen moeten dragen zonder een partner die je geruststelt en zegt dat het wel goed komt.

Mijn kinderen staan goed in het leven vind ik. Materiële zaken vinden ze niet relevant. Je hebt geld nodig om te leven. Maar dure auto’s, de nieuwste telefoons ect zijn niet belangrijk. Ze kijken op een andere manier naar het leven en naar mensen. Daar ben ik trots op.

Het leven weer oppakken

Als ik nu terugkijk op de afgelopen vijf jaar realiseer ik mij hoe alleen ik mij heb gevoeld, hoe afgesneden ik me voelde van mijn man. Het was een depressieve en ellendige tijd waarin ik het gevoel had midden in een donkere tunnel te zitten. Ik was aan het vechten om te overleven. Daar had ik mijn handen vol aan. Veel van wat er in buitenwereld gebeurde drong amper tot me door.

We zijn nu vijf jaar verder en zo langzamerhand wordt de chaos in mijn hoofd en mijn hart minder. De liefde die ik voel voor mijn man blijft altijd bestaan. Ik ben nog niet helemaal zover maar ik voel dat de toekomst zich weer voor mij opent. De laatste tijd voel ik. weer nieuw vertrouwen en ook eerbied naar het leven toe. Ik heb antwoorden en nieuwe inzichten gekregen. Hierdoor ervaar ik ook een bepaalde mate van vrijheid. Ik maak me helemaal niet druk om wat dan ook. Dit komt door de traumatische ervaring maar misschien speelt mijn leeftijd ook wel mee. Ik ben nu vijftig, het leven is te kort en te waardevol om je op te winden over sommige zaken.

Ik ken en ben meer mezelf dan vroeger. Dit merk ik in het contact met anderen. Ik heb het gevoel dat er naar mij geluisterd wordt. Er is respect. Vrouwen vind ik aantrekkelijker worden als ze ouder worden. Zij stralen een bewuste levensenergie uit. Zelf zie ik deze fase als een tweede jeugd. Ik ben wat ouder, heb veel levenservaring, het voelt rustiger. Alles is aanwezig om nieuwe kansen te grijpen en dromen waar te maken. Hoe mooi is dat? Daarom is het zo jammer dat in onze maatschappij oudere vrouwen vaak als uitgerangeerd ziet. Er zit zo veel wijsheid en potentie in oudere vrouwen.

Wijze woorden

Als ik terugkijk op mijn leven denk ik wees blij met elke dag die er komt, elke dag is er een nieuwe toekomst een nieuwe kans om die dingen te doen die je wilt en kunt doen. Leef in het heden en GENIET juist met grijs haar, wat overtollige kilo’s en wat meer rimpels.

Wil jij ook jouw verhaal doen? Neem dan contact met mij op! Ik ga graag met je in gesprek.