ervaringen

Judith vertelt haar verhaal..

Hoe ervaren andere vrouwen hun midlife-fase, de levensfase die pakweg valt tussen de veertig en zestig jaar? Waar maken zij zich zorgen over? Wat is er anders dan voorheen? Hoe zitten zij in hun vel? Zijn er overeenkomsten tussen deze vrouwen? Als bijna 50-er ga ik met deze vragen op pad en ga ik in gesprek met vrouwen boven de veertig jaar.

Judith

Judith is 48 jaar en getrouwd met Johan. Zij hebben samen twee kinderen. Lise van 18 en Tobias van 16 jaar. Judith heeft een onderwijskundige achtergrond en is zeer actief geweest in het opzetten van scholen, het begeleiden van managementteams en het ontwikkelen van lesmethodes. Naast deze bezigheden is Judith ook energetisch therapeut. In 2010 werd Judith plotseling ernstig ziek. Door een acute ontsteking in haar hersenen balanceerde zij op het randje van de dood en had zij een bijna-dood ervaring. Deze ervaring had veel impact op haar. Judith heeft het gevoel dat zij sindsdien een nieuwe levenstaak heeft gekregen. Zij heeft een geheel eigen lesmethode ontwikkeld en daarnaast heeft zij een webwinkel. Hoe ervaart zij deze levensfase van transitie, de overgang?

Niet weten

“Mijn moeder is jong overleden. Ik heb met haar nooit kunnen praten over de overgang en wat het voor haar inhield. Het is dat een vriendin een boek over de overgang aan me gaf. Toen ik het gelezen had, dacht ik, dit zijn wel dingen die ik eerder had willen weten. Ik merk ook wel dat mensen sommige dingen rondom de overgang niet bespreken of niet vertellen. Er is weinig plek en ruimte om de overgang en het proces te bespreken. Ik vind het prettig om op een wat dieper niveau met vrouwen over de overgang te praten. Ik merk dat ik die behoefte veel meer voel dan voorheen.

Hoort dit er ook bij?

In 2010 heb ik een bijna doodervaring gehad. Ik ben een ander mens sinds dat moment. Ik ben met een nieuwe levenstaak het leven weer ingestapt. En dat voelt raar. Ik besef me dat ik bijna 50 ben en die leeftijd klopt niet helemaal omdat ik voor mijn gevoel net begonnen ben. De overgang houdt mij bezig, ik weet eigenlijk niet goed hoe ik er zelf inzit. Er is wat begonnen. Het beeld wat ik altijd had van de overgang is dat het gekoppeld is aan je menstruatie en opvliegers. Nou mijn menstruatie is niet verandert en ik heb geen opvliegers. Ik dacht, ik zit nog niet in de overgang. Totdat ik vorig jaar een boek van Francien Oomen kreeg van een vriendin. Ik las het boek en ik dacht, dit heb ik en dit heb ik en dit ook. Hoort dit bij de overgang? Bijvoorbeeld woordvindings problemen, vaak blijf ik midden in de zin blijven hangen en dan kan ik niet op een woord kunnen komen. Vorig jaar heb ik fysiek een zwaar jaar gehad. Ik had last van mijn rug. Ik kon een tijd amper lopen en had eigenlijk altijd pijn. Dat doet natuurlijk iets met je stemming. Ik had wel het gevoel dat ik qua stemming meer last had dan ik een aantal jaren geleden zou hebben. De overgang speelt daar wel een rol in. Mijn stofwisseling is de laatste jaren verandert, ik ben behoorlijk aangekomen en dat vind ik echt niet leuk. En waar ik écht heel erg van baal is haargroei in mijn gezicht. Dat dat ook bij de overgang hoorde had ik mij nooit gerealiseerd. Dat wist ik niet. Dus tegenwoordig ben ik in de weer met een elektrisch dingetje en dan haal ik de haren weg. Maar het kan erger een vriendin van mij die scheert zich zo nu en dan.

Een ander perspectief

Het fysieke ouder worden houdt mij soms wel bezig. In mijn familie zijn veel vrouwen op relatief jonge leeftijd  overleden. Daar maak ik me wel eens zorgen om. Krijg ik ook een enge ziekte onder de leden? Terwijl ik door mijn bijna-doodervaring weet dat dit in mijn leven niet aan de orde zal zijn. Toch zit die angst in mijn systeem, en die komt af en toe omhoog. Eerder dacht ik daar nooit over na maar het laatste jaar ben ik er veel mee meer bezig. Het zet dingen wel in een ander perspectief.  Mijn beide ouders zijn jong overleden. Ik ga in de richting van de leeftijd van mijn moeder toen ze overleed. Dat doet iets met me. Het is wel een ding.

Wat is geweest en wat nog gaat komen.

Ik kijk terug maar ik kijk ook vooruit. Als energetisch therapeut ben ik gewend om terug te kijken. Je kunt veel dingen relateren aan opvoeding, gezinssituatie noem maar op. Dat doe ik heel mijn leven al wel maar het werkt ook andersom. Ik kijk ook naar voren. Ik wil dingen neerzetten en verwezenlijken, werken aan mijn levenstaak. Ik ga ervan uit dat ik daar ook de tijd voor heb. En dat voelt zo anders dan vroeger. Toen ik 30 werd voelde dat voor mij als een enorme mijlpaal. Ik dacht, ik moet nú  gaan beslissen hoe ik de rest van mijn leven wil inkleuren. Toen heb ik een particuliere school opgezet. Ik heb in het landelijke bestuur gezeten, heel veel dingen op landelijk niveau gedaan, scholen en teams aangestuurd en veel gepionierd. Ik had werkweken van 80 uur en ik vond het destijds geweldig!

Nu wil ik ook dingen neerzetten maar ik doe het wel uit een hele andere basis en beleving. Ik wil echt geen volle werkweken hebben. Mijn lijf trekt dat niet goed meer en ik wil tijd hebben voor mezelf, voor de leuke dingen. Ik voel me dichter bij mezelf. Wat vind ik waard en belangrijk genoeg om mijn tijd en energie in te steken? Naar sommige feestjes ga ik niet meer. Eigenlijk naar alles waar het gaat “zoals het hoort”. Dat maak ik zelf wel uit. Voor mijn gevoel heb ik mijn maskers afgelegd. Dat is een proces om meer mezelf te zijn en dat proces loopt al een tijd. Dat maakt me op sommige gebieden ook weer kwetsbaar als een kind. Soms kan ik dan wiebelig zijn. Is het te druk of te veel dan voel ik me wiebelig.

coach Raalte
“Een pad ontstaat door er op te lopen.” -Zhuabg Zi-

Pubers

Onze dochter Lise heeft een rustige puberteit gehad. Met onze zoon Tobias hebben we al verschillende trajecten doorlopen. Niet dat hij dingen vernield of anderen geweld aan doet maar hij wordt betrapt met onnozele dingen. Bijvoorbeeld met drank of een joint op straat. Op school is hij een bijzonder kind. Hij is van het Atheneum naar het VMBO afgestroomd. Hij wil stoppen met school, hij spijbelt, hij maakt geen huiswerk. Als hij een toets week heeft ben ik er veel mee bezig. Ik werk veel vanuit huis en daarom ben ik beschikbaar. Daar ben ik blij om ik weet dat hij het anders op school niet zou redden.

We hebben onze kinderen opgevoed zonder belonen of straffen, dus met geweldloze communicatie. Ik heb op de verbinding gezeten, ik blijf altijd met Tobias in gesprek. Voor mij is hij is een open boek. Hij kan altijd bij mij terecht. Ik ben zijn vertrouwenspersoon. Natuurlijk zijn er grenzen. Als ik hoor dat iemand in gevaar is of als er is criminaliteit in het spel is dan trek ik echt wel aan de bel. Vanwege het gedrag van Tobias hebben we verschillende hulpverleners gesproken. Hulpverleners zeggen dat het zo mooi is om te zien hoe open we zijn naar elkaar. Ik blijf in gesprek met Tobias en we spiegelen elkaar. Ik leer van mijn pubers. Zij laten me nadenken over mezelf. Wat vind ik werkelijk belangrijk? Wat moet omdat “het hoort”, hoe ga ik daarmee om en wat zegt dat over mij? De puberteit vind ik enorm interessant. Word wie je werkelijk bent zonder maskers. Dat wil ik mijn kinderen meegeven. En dat is wel gelukt. Tobias is een bijzondere leerling, hij is wel erg zichzelf. Ik ben trots op mijn beide kinderen. En ik heb absoluut het volste vertrouwen dat het goed komt. Laatst hadden Tobias en ik een diep gesprek en ik dacht, kind wat ben je wijs, zo mooi. Ik heb het goed gedaan. Hij komt er wel in het leven.

Relatie

De kinderen zijn nu in het weekend veel weg, we zitten al meer met z’n tweeën. Over een tijdje gaan de kinderen de deur uit. Lise wil een jaar naar Amerika en Tobias kan niet wachten om naar de stad te gaan. Dat is prima en goed. Dan blijven Johan en ik met z’n tweeën over. Hoe zou ik dat dan vinden? Wil ik dat wel en hoe wil ik dat dan? Ik vind dat idee wel een uitdaging. Bij ons speelt het relationele stuk wat langer. Na mijn bijna-dood ervaring voel ik me een ander mens. Een heleboel dingen die eerder vanzelfsprekend waren, zijn dat niet meer voor mij. Ik ben heel erg verandert. Johan is wat behoudender. Dat heeft in het verleden al veel strubbelingen gegeven. Ik merk nu ik in de overgang kom deze vragen over onze relatie weer gaan spelen bij mij. Wil ik op deze automatische toer verder en hoe gaan we dit doen of niet doen? Ik ben er veel mee bezig maar ik weet niet hoe Johan er in staat. We staan heel verschillend in het leven. Hij gaat richting een fase van afbouwen en ik zit veel meer in een opwaartse beweging. Hij steunt mij daar overigens wel in. Hij ziet dat het me goed doet.

Wijze woorden

Wees vooral zacht en lief voor jezelf.  Ik zie vrouwen die juist verharden en proberen overeind te blijven. Dat raakt me. Dan denk ik, je hebt al zo hard gewerkt. Heb ook liefde aandacht en tijd voor jezelf.