fbpx
  • Volg je pad door de overgang

    Ja, ik kan me voorstellen hoe fijn het is om te wandelen. Dan kom ik altijd heerlijk tot rust en ja, ik heb dan vaak ook goede gesprekken.

    Vaak reageren mensen zo als ik ze vertel dat ik wandelcoach ben. Wat minder reactie krijg ik als ik vertel dat ik mij specifiek richt op vrouwen in de overgang. Als er dan gevraagd wordt waarom dat zo is praat ik over mijn eigen ervaring met de overgang en dat ik het als een zware tijd heb ervaren. Dan komen de verhalen wel. Vrouwen vertellen over hun eigen overgang. Dochters vertellen over de overgang van hun moeders. Mannen vertellen over de overgang van hun vrouw.

    Een jonge vrouw van rond de dertig vertelde bijvoorbeeld dat ze nog wist dat haar moeder een periode veel huilde en niet goed in haar vel zat. Het was de overgang vertelde haar moeder haar later. Een man vertelde me dat hij diep geschokt was toen hij als tiener meemaakte dat de borden door de kamer vlogen toen zijn moeder boos werd over iets onbenulligs. Zo deed ze normaal nooit. Een andere vrouw vertelde dat ze eigenlijk weinig klachten had. Toch opperde haar man voorzichtig of het niet een idee was een overgangsconsulente te bezoeken. Hij vond haar “anders” dan normaal. Sommige vrouwen vertellen me dat ze helemaal nergens last van hebben en andere vrouwen vertellen me dat de zwaar depressief zijn geweest tijdens de overgang.

    regie in de overgang, omgaan met overgangsklachten

    Dat mensen zich dit soort situaties weten te herinneren over hun moeder of hun vrouw geeft wel aan dat de overgang niet zomaar een fase is. Behalve de vrouwen zelf beseffen hun naasten dat zij tijdens de overgang echt een tijd uit het veld geslagen waren.

    De overgang kost energie, er verandert van alles op veel gebied. Je kunt merken dat je vermoeider bent dan normaal of meer gestrestst. Misschien zie je wel tegen dingen op die eigenlijk vanzelfsprekend voor je zouden moeten zijn. Misschien heb je wel nergens geen zin meer in en ben je niet vooruit te branden.

    Het goede nieuws is dat de overgang ook weer voorbij gaat.

    Hoe je de overgang doorkomt is deels aan jou. Persoonlijk vind ik het jammer als vrouwen denken dat het er nu eenmaal bij hoort en dat ze er maar doorheen moeten.

    Er is hulp en ondersteuning in vele vormen tijdens de overgang. Ik zie liever dat vrouwen regie nemen en zichzelf de vraag stellen: Wat heb ik nodig in deze levensfase? Wat is helpend?

    Wil jij ook de regie nemen tijdens de overgang? Boek dan nu een gratis regie op de overgang sessie!

  • Heeft de overgang invloed op relaties?

    Ilze is 44 jaar, werkt als officemanager en heeft een sinds 12 jaar een relatie met Jos. Ilze zit niet lekker in haar vel vertelt ze tijdens de gratis zoom-sessie die ze met me heeft. Ze houdt van de natuur en wandelen. Dit in combinatie met coaching sprak haar aan.

    En zo komt het dat we een aantal dagen later op een warme zomerdag aan de wandel zijn. Ilze vertelt dat ze de laatste tijd gespannen, nerveus en ook wel neerslachtig is. Ze kan niet goed verklaren waardoor dit komt. Ze voelt zich vaak boos en dat reageert ze af op de mensen om haar heen. Vooral Jos moet het ontgelden. Naderhand voelt ze zich schuldig en zit zij vol zelfverwijt.

    Tijdens de overgang kunnen vrouwen last hebben van stemmingswisselingen. Vrouwen voelen zich angstiger en depressiever dan normaal. Ze hebben vaker een korter lontje. Als je weet dat dit symptomen van de overgang kunnen zijn brengt soms al rust. Het kan geen kwaad om te onderzoeken of er behalve de overgang, ook andere oorzaken zijn voor deze gevoelens.

    Terwijl we in het bos wandelen vertelt Ilze dat de coronatijd veel impact heeft op haar relatie met Jos. Jos werkt net als zijzelf veel meer thuis. Beschroomd zegt ze dat dit vele samenzijn met Jos haar ontzettend tegenvalt. Jos vreest voor zijn baan en is gespannen. Ilze voelt weinig ruimte om zijn zorgen aan te horen. Over en weer reageren Jos en Ilze de spanningen op elkaar af. Ik zie dat Ilze tranen in haar ogen krijgt als zij dit vertelt. Het raakt je hé, zeg ik. Ja, knikt Ilze. We lopen een tijdje verder in stilte. Soms vraag ik me af of ik wel verder met hem wil, zegt Ilze. Ik voel geen verbondenheid meer met hem. En ik moet er al helemaal niet aan denken om intiem te zijn met Jos. Ik weet dat hij dat heel vervelend vindt en ik denk dat hij me dat kwalijk neemt. Maar dat zou hij nooit zeggen.

    Tijdens de overgang veranderen jouw hormoonspiegels en dat kan invloed hebben op jouw seksualiteit. Oestrogeen helpt bijvoorbeeld om de gevoeligheid te ervaren tijdens de geslachtsgemeenschap. Testosteron, een mannelijk geslachtshormoon, houdt je vagina vochtig en verhoogt de seksuele lust en het progesteron heeft effect op je libido. Door het dunner en droger worden van de vaginahuid ervaren sommige vrouwen pijn bij geslachtsgemeenschap. Geen zin hebben in sex heeft invloed op je relatie, Het kan zorgen voor onbegrip en onzekerheid bij beide partners.

    We komen aan bij een bankje aan de waterkant waar Ilze en ik even op gaan zitten. Als jij je wél verbonden zou voelen met Jos. Wat zou er dan anders zijn? vraag ik aan Ilze.

    Het klinkt een beetje raar zegt Ilze maar ik zou hem juist minder willen zien om me meer verbonden met hem voelen. Ik heb het gevoel dat ik stik. Jos heeft veel zorgen en ik probeer er voor hem te zijn maar ik denk ook wel eens zullen we het over iets anders hebben dan je werk? Voor mij is het ook geen makkelijke tijd. Daarin mis ik een stuk. Nee, dat heb ik nog niet zo naar hem uitgesproken. Ik zou me meer verbonden met hem voelen als we onze gezamelijke liefhebberij weer oppakken. We zijn beide dol op antieke spullen en die verzamelen we.

    Zo vertelde Ilze over een aantal zaken die er anders zouden zijn. Mooie coachvragen waarmee het wandelcoachtraject in zijn gegaan.

    Wil je ook eens met me in gesprek om te kijken of ik iets voor je kan betekenen?

  • In één keer in de overgang door een traumatische gebeurtenis.

    Hoe ervaren andere vrouwen de overgang en hun midlife-fase, de levensfase die pakweg valt tussen de veertig en zestig jaar? Waar maken zij zich zorgen over? Wat is er anders dan voorheen? Hoe zitten zij in hun vel? Als bijna -vijftiger ga ik met deze vragen op pad en ga ik in gesprek met vrouwen boven de veertig jaar.

    Het is een mooie zomerochtend als ik mijn fiets stal bij de voordeur van Daniëlle. Daniëlle heeft de koffie al klaarstaan. Daniëlle is 50 jaar en de moeder van Max (20) en Lisa (16). Door een traumatische ervaring is Daniëlle in één keer in de overgang gekomen. Vijf jaar geleden verloor Daniëlle plotseling haar man.

    In shock

    Daniélle: Mijn man had ernstig letsel opgelopen en lag in het ziekenhuis. De vooruitzichten zagen er niet best uit. Doktoren waren met hem bezig. Ik zag hem liggen en ik kan me het moment nog herinneren dat ik mij realiseerde dat het leven over was voor hem.  Vlak nadat ik deze gedachte had werd ik plotseling heel erg ongesteld. Iedereen was druk met mijn man in de weer en ik voelde mij bijna beschaamd om naar een verpleegster te gaan om een maandverband te vragen. Ik trof een ervaren verpleegster en die was heel lief.  Ze stelde me gerust en vertelde me dat doordat ik in shock was, mijn lichaam was uitgeschakeld. Mijn lijf liet alles los en in mijn geval hield dat in dat ik heel erg ongesteld werd. Die nacht ben ik heel erg ongesteld geweest maar daarna was het over. Achteraf dus voor altijd.

    De overgang

    Mijn man is diezelfde dag overleden en ik heb er eigenlijk helemaal niet bij stilgestaan dat ik niet ongesteld werd. Na een jaar dacht ik goh, ik menstrueer niet meer, hoe kan dat nou. Ik ben naar de huisarts gegaan en die gaf aan dat je menstruatie kan wegblijven als je lichaam in shock is maar dat het wel weer terug zou komen als de situatie weer wat rustiger en meer in balans zou zijn. Toen mijn man overleed was ik 46, de huisarts wilde voor de zekerheid toch bloed prikken om de hormonen af te lezen. Om een goed beeld te krijgen moest ik dit drie keer doen. Uit de uitslagen was maar een conclusie mogelijk, ik was in de overgang. Ik heb geen enkele overgangsklacht gehad. Behalve dan dat ik wat kilo’s zwaarder ben geworden en wat grijzer. Dit kan ook heel goed komen door de gebeurtenis zelf, weinig slapen, stress, zorgen en verdriet. Ik praat met mijn vriendinnen over alles, ook over de overgang. Ik luister vooral omdat ik geen overgangsklachten heb. In deze gesprekken merk ik wel dat de overgang een taboe is.

    Verdriet en pubers

    Iedereen was na de dood van mijn man verdrietig. De kinderen en ik woonden samen in een huis maar iedereen zat op zijn eigen eilandje van verdriet. Op een of andere manier we konden geen verbinding met elkaar vinden want het verdriet was gewoonweg te groot. De afgelopen 5 jaren waren een hel met pubers. Ik moest ze loslaten én ze waren plotseling hun vader verloren. Max was vrijwel elk weekend de hort op. Ik wist niet waar hij was. Er wordt in deze omgeving veel gedronken door de jeugd. Ik heb weekenden geen oog dichtgedaan. Ik sliep pas als hij thuis was. Max hield zich niet aan afspraken. Ik kon wel boos op hem worden maar ik zag ook zijn verdriet. Waarom zou je je best nog doen voor school als het leven zomaar over kan zijn? Waarom niet volop feesten als het leven zomaar over kan zijn? Max pakte de mannelijke rol in huis. Hij trainde veel, wilde fysiek sterk zijn, wilde ons beschermen. Hij liet zijn gevoel van pijn en verdriet niet zien. Als moeder wil je niet dat je puberzoon deze rol pakt. Het was allemaal zo ingewikkeld. Ouders zeiden wel eens over het gedrag van Max dat het hen niet zou overkomen. Maar zo werkt het niet. Ik geef hem ook grenzen mee.

    Pas nu, 5 jaar later, merk ik dat er weer meer verbinding tussen mij en de kinderen is.  Straks gaan ze studeren blijf ik alleen achter. Dat doet veel met me, het zorgen valt weg. Andere vrouwen hebben hun man nog. Ik ben straks echt alleen. En hoe het straks gaat als ze echt weg zijn weet ik niet. Misschien stort ik wel in maar misschien voel ik ook wel opluchting want ik heb in overlevingsstand geleefd de afgelopen vijf jaren. Alle zorgen over de kinderen heb ik alleen moeten dragen zonder een partner die je geruststelt en zegt dat het wel goed komt.

    Mijn kinderen staan goed in het leven vind ik. Materiële zaken vinden ze niet relevant. Je hebt geld nodig om te leven. Maar dure auto’s, de nieuwste telefoons ect zijn niet belangrijk. Ze kijken op een andere manier naar het leven en naar mensen. Daar ben ik trots op.

    Het leven weer oppakken

    Als ik nu terugkijk op de afgelopen vijf jaar realiseer ik mij hoe alleen ik mij heb gevoeld, hoe afgesneden ik me voelde van mijn man. Het was een depressieve en ellendige tijd waarin ik het gevoel had midden in een donkere tunnel te zitten. Ik was aan het vechten om te overleven. Daar had ik mijn handen vol aan. Veel van wat er in buitenwereld gebeurde drong amper tot me door.

    We zijn nu vijf jaar verder en zo langzamerhand wordt de chaos in mijn hoofd en mijn hart minder. De liefde die ik voel voor mijn man blijft altijd bestaan. Ik ben nog niet helemaal zover maar ik voel dat de toekomst zich weer voor mij opent. De laatste tijd voel ik. weer nieuw vertrouwen en ook eerbied naar het leven toe. Ik heb antwoorden en nieuwe inzichten gekregen. Hierdoor ervaar ik ook een bepaalde mate van vrijheid. Ik maak me helemaal niet druk om wat dan ook. Dit komt door de traumatische ervaring maar misschien speelt mijn leeftijd ook wel mee. Ik ben nu vijftig, het leven is te kort en te waardevol om je op te winden over sommige zaken.

    Ik ken en ben meer mezelf dan vroeger. Dit merk ik in het contact met anderen. Ik heb het gevoel dat er naar mij geluisterd wordt. Er is respect. Vrouwen vind ik aantrekkelijker worden als ze ouder worden. Zij stralen een bewuste levensenergie uit. Zelf zie ik deze fase als een tweede jeugd. Ik ben wat ouder, heb veel levenservaring, het voelt rustiger. Alles is aanwezig om nieuwe kansen te grijpen en dromen waar te maken. Hoe mooi is dat? Daarom is het zo jammer dat in onze maatschappij oudere vrouwen vaak als uitgerangeerd ziet. Er zit zo veel wijsheid en potentie in oudere vrouwen.

    Wijze woorden

    Als ik terugkijk op mijn leven denk ik wees blij met elke dag die er komt, elke dag is er een nieuwe toekomst een nieuwe kans om die dingen te doen die je wilt en kunt doen. Leef in het heden en GENIET juist met grijs haar, wat overtollige kilo’s en wat meer rimpels.

    Wil jij ook jouw verhaal doen? Neem dan contact met mij op! Ik ga graag met je in gesprek.

  • OVERVERHIT DOOR DE OVERGANG.

    Vroeger kon ik erg goed tegen hitte. Ik kon uren door een bloedhete stad rondstruinen zonder hier veel hinder van te hebben. Sinds ik in de overgang zit merk ik dat ik minder goed tegen warmte kan. Zeker nu het buiten zo warm is heb ik meer opvliegers dan normaal.

    De overgang zorgt ervoor dat het oestrogeen niveau lager wordt in je lichaam. Hierdoor raakt het temperatuurcentrum in de hersenen ontregeld. De marge om het verschil te registreren tussen warm en koud wordt kleiner. Warm weer zorgt bij mij voor een reactie, meer opvliegers!

    Met warm weer doe ik het daarom rustig aan. Toen ik in de overgang raakte merkte ik dat intensief sporten tijdens warme dagen niet meer prettig voelde. Ik kon mijn warmte niet kwijt en had het gevoel te ontploffen. Voor mezelf heb ik de afspraak gemaakt dat als het kwik boven de 25 graden komt, ik niet ga sporten. Ik haal het op een koeler tijdstip wel in.

    Ik hou van wandelen maar ik houd zeker rekening met warm weer. Flinke einden wandelen op warme dagen is zeker niet zonder risico. En als het voor mij té warm is laat ik die mooie wandeling even schieten. Als het weer wat koeler wordt dan trek ik mijn wandelschoenen wel weer aan.

    Vroeger kon ik erg goed tegen hitte. Ik kon uren door een bloedhete stad rondstruinen zonder hier veel hinder van te hebben. Sinds ik in de overgang zit merk ik dat ik minder goed tegen warmte kan. Zeker nu het buiten zo warm is heb ik meer opvliegers dan normaal.

    Je kunt jezelf wel goed voorbereiden op een warme dag. Hier zijn een aantal tips om goed voorbereid te gaan wandelen met warm weer.

    oververhitting tijdens de overgang
    zomers weer kan overgangsklachten verergeren.

    Blijf zo koel mogelijk.

    • Wandel zoveel mogelijk in het bos. Daar is het koeler en er is meer schaduw.
    • Vermijd open velden en lange asfaltwegen. Wandel niet in de volle zon en asfalt trekt warmte aan.
    • Wandel heel vroeg in de ochtend of laat op de avond dan is het een stuk koeler!

    Bescherm je lijf tegen de zon.

    • Smeer je van tevoren in met zonnebrand, het liefst met een hoge factor.
    • Draag luchtige kleding. Dit voert de warmte makkelijker af dan strakke kleding. Draag een hoed of pet en bescherm je nek tegen de zon.

    Drink voldoende en eet niet teveel.

    • DRINK! voldoende water, je verliest ongemerkt meer vocht als je wandelt. Neem regelmatig een slok water. Een goede graadmeter om na te gaan of je voldoende drinkt is de kleur van je urine. Als deze donker is moet je meer drinken.
    • Drink geen alcohol of koffie.
    • Eet licht verteerbaar voedsel, wandelen met een zware maaltijd op de maag is geen goed idee en voelt niet prettig.
    • Ik heb altijd wat druivensuiker bij me voor wat extra energie en als het warm is ook wat zoute drop. Je kunt ook wat chips mee nemen om het zoutgehalte in je lijf op peil te houden.

    Let op je lijf!

    • Wandel op een rustiger tempo en neem voldoende pauzes.
    • Let op je lijf. Als je hoofdpijn krijgt, je duizelig of misselijk voelt, verward bent of spierkramp krijgt is dit niet goed. Wandel niet stug door maar stop. Mogelijk heb je een zonnesteek, vochttekort of ben je oververhit. Oververhitting (hyperthermie) kan fatale gevolgen hebben. Neem je lijf serieus!
    • Zie je het niet meer zitten in de hitte, bel een taxi en ga lekker naar huis of pak een terrasje!
  • OVERGANG, MENOPAUZE WAT IS NU PRECIES HET VERSCHIL?

    Ik merk dat de termen overgang en menopauze nogal eens door elkaar heen worden gebruikt. Maar er is een verschil.

    DE MENOPAUZE is het moment dat je je laatste menstruatie hebt. Dit weet je dus altijd pas achteraf. Officieel kun je zeggen dat een vrouw de menopauze heeft gehad als zij een jaar lang niet heeft gemenstrueerd. Gemiddeld vindt de laatste menstruatie plaats op je 51-ste.  De menopauze is een gebeurtenis tijdens de overgang.

    Rondom je 40-ste beginnen de hormoonspiegels langzaam te dalen. Hier merk je in eerste instantie niet veel van. Hierna volgt een periode waarin het menstruatiepatroon verandert. Deze periode wordt ook wel de pre -of perimenopauze genoemd en die duurt tot 1 jaar na de menopauze. Behalve een veranderende menstruatie kunnen vrouwen last hebben van allerlei andere symptomen. Een jaar na de menopauze beland je in de post-menopauze. Je bent niet meer ongesteld en je lijf zoekt naar een nieuwe balans. Ook in deze fase kun je allerlei overgangssymptomen hebben. DE OVERGANG is een overkoepelende term voor deze gehele fase.

    Gemiddeld begint de overgang rond je 45-ste en duurt 5 tot 12 jaar. Dat is een hele lange tijd als je veel last hebt van overgangsklachten. En hierin sta je niet alleen. Maar liefst 80% van de vrouwen ervaart overgangsklachten.

    Moet je het dan maar laten gebeuren de overgang? Moet je er mee leren leven? Dat lijkt me niet. Zoek hulp bij je klachten. Het is niet meer van deze tijd om je jarenlang niet goed te voelen terwijl er hulp is. Klop aan bij je huisarts of een overgangsspecialiste. Laat je goed informeren. Blijf je rondlopen met stress of andere vragen? Heb je behoefte aan een luisterend oor, een goed advies of wil jij je hart luchten?

    Boek dan een gratis “regie op de overgangs-sessie” Een afspraken systeem kun je vinden op mijn website. Deze sessie verzorg ik via zoom. Lekker makkelijk vanuit je eigen huis!

  • 6 tips om tijdens de overgang gezond en actief te blijven.

    Als je in de overgang komt verandert er veel in je lijf. Behalve de hormonale veranderingen verandert je stofwisseling. Vrouwen in de overgang worden vaak iets dikker. De taille verdwijnt omdat het vet zich vooral rondom de buik ophoopt. Daarnaast voelen veel vrouwen zich emotioneel minder goed in hun vel zitten. Veel vrouwen voelen zich depressiever en onzeker. Andere overgangsklachten die je daarnaast kunt hebben zoals slaapproblemen, opvliegers en vermoeidheid maken het er soms niet makkelijker op.

    Moet je er dan maar mee leren leven?

    Nee! Gelukkig kun je zelf invloed uitoefenen op deze klachten. Een gezonde levensstijl kan hier een positieve invloed op hebben. Eet gezond. Eet veel groente en fruit. Eet eens per week vette vis. Let op met zout en suiker. Drink veel water en drink niet teveel alcohol. En vooral…

    BEWEEG!

    Een fysiek actieve levensstijl is onlosmakelijk verbonden met een gezonde levensstijl.

    Maar wat als je blij bent dat je eindelijk op de bank zit en alles je eigenlijk al teveel is? Hoe krijg je jezelf dan zover dat je meer gaat bewegen?

    Tip 1.

    Wees lief voor jezelf. Je hoeft écht niet over een half jaar een halve marathon te lopen. Stel een haalbaar doel en spreek met jezelf af hoe lang je dit gaat doen. Bijvoorbeeld, de komende maand pak ik niet de auto maar de fiets als ik boodschappen doe. Of als ik de hond uitlaat, maak ik de komende week mijn rondje wat langer.

    Tip 2.

    Bepaal je instapniveau. Als je niet gewend bent om (veel) te bewegen is het belangrijk om je instapniveau te bepalen. Je instapniveau bepaal je door na te gaan of je nog makkelijk kunt praten terwijl je de activiteit aan het doen bent. Als je bijvoorbeeld aan het wandelen of fietsen bent kun je door het tempo aan te passen ervoor zorgen dat je kunt blijven praten zonder buiten adem te raken.

    samen bewegen motiveert!

    Tip 3.

    Wees trots op jezelf! Je bent goed bezig. Jij neemt de regie in handen. Jij bent niet overgeleverd aan de overgang. Je bent bezig om hier op een gezonde manier mee om te gaan. Maak jezelf niet kleiner door te zeggen: het stelt niets voor wat ik aan het doen ben. Je doet het toch maar!

    Tip 4.

    Breid uit en stel haalbare doelen. Een fysiek actieve leefstijl hoeft niet per sé te betekenen dat je veel aan het sporten bent. Als jij flink bezig gaat in de tuin ben je fysiek actief bezig. Een wandeling waarbij je flink doorstapt of een fietstocht waarbij je flink doortrapt is ook een fysiek actieve bezigheid. Dit hoeft niet in georganiseerd sportief verband plaats te vinden. Tijdens de coronatijd is dit sowieso lastig. Als je merkt dat de activiteiten je makkelijker afgaan dan kun je andere doelen stellen. Bijvoorbeeld, ik ga een wandeltocht maken van 5 kilometer of ik fiets deze week elke dag naar mijn werk. En ook hier blijft het belangrijk dat je voor jezelf haalbare doelen stelt.

    Tip 5.

    Doe het niet alleen. Onderzoek heeft aangetoond dat de motivatie hoger blijft als er een sociaal aspect met de bezigheid verbonden is. Als je hebt afgesproken om met iemand te sporten of te bewegen. Zal je minder snel de afspraak afzeggen als je geen zin hebt.

    Tip 6. Zorg voor een goede Mindset!

    Heb je van alles geprobeerd maar blijf je niet goed in je vel zitten? Zoek dan hulp. Blijf niet rondlopen met vragen, minderwaardige gevoelens of vluchtfantasieen. Zoek een coach/hulpverlener waar jij je prettig bij voelt. Zelf wandel ik met vrouwen in de natuur. Lijkt je dat wat? Neem dan een kijkje op mijn site of neem contact met mij op.

    Wat levert dit alles je op?

    Meer energie, je hebt meer uithoudingsvermogen.

    Gezondere spieren en botten. In de overgang krijgen de meeste vrouwen te maken met botontkalking. Daar merk je niets van maar dit kan op latere leeftijd heel vervelende consequenties hebben. Beweging gaat dit tegen. Om botontkalking tegen te gaan is het ook belangrijk om aan krachttraining te doen.

    Minder stress. Bewegen is een goede manier om stress tegen te gaan.

    Je slaapt beter en je vermogen om informatie op te nemen en te verwerken verbeterd.

    Je hebt meer zelfvertrouwen en straalt dit ook uit!

    Kortom regelmatig bewegen of sporten verbetert je levenskwaliteit en je algemene gezondheid!

  • Dagmar vertelt hoe zij de overgang ervaart.

    Hoe ervaren andere vrouwen hun midlife-fase, de levensfase die pakweg valt tussen de veertig en zestig jaar? Waar maken zij zich zorgen over? Wat is er anders dan voorheen? Hoe zitten zij in hun vel? Als bijna vijftiger-er ga ik met deze vragen op pad en ga ik in gesprek met vrouwen boven de veertig jaar.

    Dagmar

    Dagmar is 48 jaar. Zij is 21 jaar getrouwd met Manuel. Samen hebben zij 3 kinderen, een zoon van 16 en een twee meiden van 12 en 14 jaar. Dagmar werkt sinds een aantal jaren als hulpverlener met kwetsbare jongeren. Zij heeft sinds haar tienerjaren diabetes. Op een mooie ochtend in januari praat ik tijdens een wandeling langs de IJssel over haar haar midlife-fase en de overgang.

    De overgang

    Ik wist er nooit zoveel vanaf.  Ik voel me wat emotioneler de laatste tijd, heb vaker hoofdpijn en meer menstruatieklachten. Hiervoor ben ik naar de huisarts geweest. Die geeft aan dat ze niet met zekerheid kan zeggen waar de klachten vandaan komen maar dat de overgang hier zeker wel mee te maken kan hebben. Bij deze boodschap voelde ik weerstand. Ik ben iemand die heel graag bezig wil zijn maar ik merk ook wel dat het fysiek allemaal wat moeilijker gaat. Ook mijn suikerziekte speelt hierbij een rol. Ik moet rekening houden met mijn lijf en eigenlijk wil ik dit helemaal niet. Het voelt alsof ik beperkt word. Mijn fysieke grenzen ga ik vaak over. Ik merk bijvoorbeeld dat ik last krijg van fysieke klachten als ik bepaalde dingen in het huishouden doe. Dat vind ik zonde. Veel liever krijg ik die klachten door een stapavondje met vriendinnen of een flinke wandeling dan door zo iets stoms als het huishouden.

    Het zijn allemaal kleine dingetjes waarin ik merk dat ik ouder wordt. Ik ben stijver in mijn gewrichten. Ik heb last van mijn voeten. Ik vind het lastig om daar mee rekening te houden. Vooral als ik bezig ben negeer ik de pijn. Maar als ik moe ben heb ik er meer last van. Mentaal voel ik me wat minder krachtig. Vroeger ging ik lekker door. Dat doe ik minder. Ik hou nu meer rekening met mijn lijf. Mijn gezin heeft mij nodig ik ben ZZP-er dus ik kan het me niet veroorloven om langdurig uit te vallen. Ik voel de verantwoordelijkheid naar mijn eigen lijf. Ik ga dus bijvoorbeeld niet meer schaatsen, iets wat ik toen ik jonger was, wel deed.

    Ik merk dat opmerkingen van anderen meer binnenkomen. Ik kan dat minder makkelijk loslaten. Ik  erger me veel meer aan mensen die negatief zijn. Mensen die even een vervelende opmerking plaatsen. Ik wordt daar moe van, ik vind het gezeur. Doe even normaal denk ik dan. Ik stoor me dan aan mezelf dat ik het niet los kan laten, het beïnvloed mijn humeur. Ik merk dat ik dat koppel aan ouder worden. Misschien klopt dat niet hoor, maar het valt me op.

    overgang

    Eigen pubers

    De hele puberteit en alles waar mijn kinderen door heen gaan in deze periode grijpt me wel eens aan. Ik zie dat ze behoefte hebben aan vrijheid en zelfstandigheid maar ze zoeken ook de geborgenheid, veiligheid en aansturing. Het stuk loslaten is moeilijk. Ik heb al snel een brok in de keel. Mijn hart gaat dan zo naar ze uit. Ik denk dan: och kind, wat een worsteling. Ik heb het moeilijk als zij het moeilijk hebben. Ik sta er nu volgens mij veel emotioneler in dan vroeger. Maar ik merk dat mijn kinderen niet altijd staan te wachten op mijn emoties. Dan vraag ik mijn partner die veel rationeler dan ik ben, om iets op te pakken met de kinderen. Wat me helpt is dat ik natuurlijk relativeringsmateriaal op mijn werk heb. Ik werk met alleenstaande minderjarige jongeren. Mijn kinderen hebben eigenlijk een luizenleventje vergeleken met deze jongeren. Ze komen uit een veilig nest, ze vinden hun weg wel. Ik kan er wel naar uitkijken als ze het huis uit zijn. Het lijkt me wel lekker, ruimte voor mezelf en niet geclaimd worden.

    Ouders

    Mijn ouders zijn eind 70 en gelukkig goed gezond, we gaan binnenkort een levenstestament opstellen. Wat zijn de wensen van mijn ouders als ze in een situatie komen waarin ze niet meer zo goed kunnen.  Nu gaat het nog goed, ze zijn mobiel ect. Mijn opa heeft alzheimer gekregen, wat als een van mijn ouders dit krijgt?

    Tijdens dit gesprek over het levenstestament met mijn broers, mijn ouders en ik gaan we de taken verdelen. Het betekent niet dat ik als dochter automatisch het meeste ga doen. Mijn vader heeft wel eens gezegd dat toen mijn opa en oma zorg nodig hadden, zijn zus omdat ze een vrouw was, wel heel veel op haar bordje kreeg. Zij werd geclaimd door mijn oma. Ik wil uit mezelf best een stuk zorg op me nemen als dat nodig is. Hierin voel ik me zeker niet geclaimd. Het voelt ook niet alsof ik mezelf dan beperk in mijn ontwikkeling. Toen de kinderen klein waren, was mijn man vooral aan het werk. Ik heb toen volop de ruimte gehad om mezelf te ontwikkelen. Ik heb opleidingen kunnen volgen en allerlei cursussen. Dus als ik nu tijd moet investeren in mijn ouders is dat prima. Mijn band met mijn ouders is goed. Ik speel elke week saxofoon met mijn vader en met mijn moeder ga ik dan lekker aan de klets. Dit ervaar ik echt als quality time.

    Vrijheid, lekker een reis maken. Doordat ik werk kan mijn man tussen klussen thuis zijn. Hij heeft toen de kinderen klein waren was hij vooral aan het werk. Ik heb de ruimte gehad om mezelf te ontwikkelen. Ik heb best wel lang kunnen shoppen. Dat was prima voor mij. Ik heb het gevoel dat ik mezelf heb kunnen ontwikkelen. Ik kijk daar tevreden op terug. Ik hoef nu niet per se voor mezelf. Dus als ik wat meer tijd moet investeren in mijn ouders dan is dat prima.

    Relatie

    Mijn behoefte in wat ik nu nodig heb in een relatie is verandert. Ik heb meer behoefte aan een levenspartner, iemand die hetzelfde in het leven staat en die dezelfde behoeftes heeft. Mijn man en ik zitten hierin niet op een lijn en dat botst wel eens. Ik berust me er in dat het nu is wat het is. De focus ligt op het draaiende houden van het gezin. Dat gaat goed en daar geniet ik van. De laatste jaren ben ik steeds meer gaan werken. Toen de kinderen klein waren werkte mijn man vooral en was ik thuis. Dat is nu anders. Mijn man is nu meer thuis. Hij heeft een achterstand qua contact met de kinderen. Ik vind het wel eens moeilijk om daar mijn weg in te vinden. Soms voelt het of we elkaars concurrent zijn in het contact met de kinderen. We vormen geen blok. Mijn rol daarin is ook niet altijd fijn. Ik moet hem de ruimte geven om een band met de kinderen op te bouwen. Dat doet hij soms anders dan ik zou doen. Hij heeft zelf geen goed voorbeeld gehad dus dat is wel eens moeilijk.

    Wijze woorden

    Probeer de leuke en de mooie dingen te zien. Blijven lachen! En blijf zien wat het leven in petto heeft. Houd rekening met je lichaam, zorg er goed voor. Stop niet op met ontdekken van de wereld en jezelf.

    Wil jij ook graag jouw ervaringen over de overgang delen? Dan kom ik graag met je in contact.

    Nathalie

  • Judith vertelt haar verhaal..

    Hoe ervaren andere vrouwen hun midlife-fase, de levensfase die pakweg valt tussen de veertig en zestig jaar? Waar maken zij zich zorgen over? Wat is er anders dan voorheen? Hoe zitten zij in hun vel? Zijn er overeenkomsten tussen deze vrouwen? Als bijna 50-er ga ik met deze vragen op pad en ga ik in gesprek met vrouwen boven de veertig jaar.

    Judith

    Judith is 48 jaar en getrouwd met Johan. Zij hebben samen twee kinderen. Lise van 18 en Tobias van 16 jaar. Judith heeft een onderwijskundige achtergrond en is zeer actief geweest in het opzetten van scholen, het begeleiden van managementteams en het ontwikkelen van lesmethodes. Naast deze bezigheden is Judith ook energetisch therapeut. In 2010 werd Judith plotseling ernstig ziek. Door een acute ontsteking in haar hersenen balanceerde zij op het randje van de dood en had zij een bijna-dood ervaring. Deze ervaring had veel impact op haar. Judith heeft het gevoel dat zij sindsdien een nieuwe levenstaak heeft gekregen. Zij heeft een geheel eigen lesmethode ontwikkeld en daarnaast heeft zij een webwinkel. Hoe ervaart zij deze levensfase van transitie, de overgang?

    Niet weten

    “Mijn moeder is jong overleden. Ik heb met haar nooit kunnen praten over de overgang en wat het voor haar inhield. Het is dat een vriendin een boek over de overgang aan me gaf. Toen ik het gelezen had, dacht ik, dit zijn wel dingen die ik eerder had willen weten. Ik merk ook wel dat mensen sommige dingen rondom de overgang niet bespreken of niet vertellen. Er is weinig plek en ruimte om de overgang en het proces te bespreken. Ik vind het prettig om op een wat dieper niveau met vrouwen over de overgang te praten. Ik merk dat ik die behoefte veel meer voel dan voorheen.

    Hoort dit er ook bij?

    In 2010 heb ik een bijna doodervaring gehad. Ik ben een ander mens sinds dat moment. Ik ben met een nieuwe levenstaak het leven weer ingestapt. En dat voelt raar. Ik besef me dat ik bijna 50 ben en die leeftijd klopt niet helemaal omdat ik voor mijn gevoel net begonnen ben. De overgang houdt mij bezig, ik weet eigenlijk niet goed hoe ik er zelf inzit. Er is wat begonnen. Het beeld wat ik altijd had van de overgang is dat het gekoppeld is aan je menstruatie en opvliegers. Nou mijn menstruatie is niet verandert en ik heb geen opvliegers. Ik dacht, ik zit nog niet in de overgang. Totdat ik vorig jaar een boek van Francien Oomen kreeg van een vriendin. Ik las het boek en ik dacht, dit heb ik en dit heb ik en dit ook. Hoort dit bij de overgang? Bijvoorbeeld woordvindings problemen, vaak blijf ik midden in de zin blijven hangen en dan kan ik niet op een woord kunnen komen. Vorig jaar heb ik fysiek een zwaar jaar gehad. Ik had last van mijn rug. Ik kon een tijd amper lopen en had eigenlijk altijd pijn. Dat doet natuurlijk iets met je stemming. Ik had wel het gevoel dat ik qua stemming meer last had dan ik een aantal jaren geleden zou hebben. De overgang speelt daar wel een rol in. Mijn stofwisseling is de laatste jaren verandert, ik ben behoorlijk aangekomen en dat vind ik echt niet leuk. En waar ik écht heel erg van baal is haargroei in mijn gezicht. Dat dat ook bij de overgang hoorde had ik mij nooit gerealiseerd. Dat wist ik niet. Dus tegenwoordig ben ik in de weer met een elektrisch dingetje en dan haal ik de haren weg. Maar het kan erger een vriendin van mij die scheert zich zo nu en dan.

    Een ander perspectief

    Het fysieke ouder worden houdt mij soms wel bezig. In mijn familie zijn veel vrouwen op relatief jonge leeftijd  overleden. Daar maak ik me wel eens zorgen om. Krijg ik ook een enge ziekte onder de leden? Terwijl ik door mijn bijna-doodervaring weet dat dit in mijn leven niet aan de orde zal zijn. Toch zit die angst in mijn systeem, en die komt af en toe omhoog. Eerder dacht ik daar nooit over na maar het laatste jaar ben ik er veel mee meer bezig. Het zet dingen wel in een ander perspectief.  Mijn beide ouders zijn jong overleden. Ik ga in de richting van de leeftijd van mijn moeder toen ze overleed. Dat doet iets met me. Het is wel een ding.

    Wat is geweest en wat nog gaat komen.

    Ik kijk terug maar ik kijk ook vooruit. Als energetisch therapeut ben ik gewend om terug te kijken. Je kunt veel dingen relateren aan opvoeding, gezinssituatie noem maar op. Dat doe ik heel mijn leven al wel maar het werkt ook andersom. Ik kijk ook naar voren. Ik wil dingen neerzetten en verwezenlijken, werken aan mijn levenstaak. Ik ga ervan uit dat ik daar ook de tijd voor heb. En dat voelt zo anders dan vroeger. Toen ik 30 werd voelde dat voor mij als een enorme mijlpaal. Ik dacht, ik moet nú  gaan beslissen hoe ik de rest van mijn leven wil inkleuren. Toen heb ik een particuliere school opgezet. Ik heb in het landelijke bestuur gezeten, heel veel dingen op landelijk niveau gedaan, scholen en teams aangestuurd en veel gepionierd. Ik had werkweken van 80 uur en ik vond het destijds geweldig!

    Nu wil ik ook dingen neerzetten maar ik doe het wel uit een hele andere basis en beleving. Ik wil echt geen volle werkweken hebben. Mijn lijf trekt dat niet goed meer en ik wil tijd hebben voor mezelf, voor de leuke dingen. Ik voel me dichter bij mezelf. Wat vind ik waard en belangrijk genoeg om mijn tijd en energie in te steken? Naar sommige feestjes ga ik niet meer. Eigenlijk naar alles waar het gaat “zoals het hoort”. Dat maak ik zelf wel uit. Voor mijn gevoel heb ik mijn maskers afgelegd. Dat is een proces om meer mezelf te zijn en dat proces loopt al een tijd. Dat maakt me op sommige gebieden ook weer kwetsbaar als een kind. Soms kan ik dan wiebelig zijn. Is het te druk of te veel dan voel ik me wiebelig.

    coach Raalte
    “Een pad ontstaat door er op te lopen.” -Zhuabg Zi-

    Pubers

    Onze dochter Lise heeft een rustige puberteit gehad. Met onze zoon Tobias hebben we al verschillende trajecten doorlopen. Niet dat hij dingen vernield of anderen geweld aan doet maar hij wordt betrapt met onnozele dingen. Bijvoorbeeld met drank of een joint op straat. Op school is hij een bijzonder kind. Hij is van het Atheneum naar het VMBO afgestroomd. Hij wil stoppen met school, hij spijbelt, hij maakt geen huiswerk. Als hij een toets week heeft ben ik er veel mee bezig. Ik werk veel vanuit huis en daarom ben ik beschikbaar. Daar ben ik blij om ik weet dat hij het anders op school niet zou redden.

    We hebben onze kinderen opgevoed zonder belonen of straffen, dus met geweldloze communicatie. Ik heb op de verbinding gezeten, ik blijf altijd met Tobias in gesprek. Voor mij is hij is een open boek. Hij kan altijd bij mij terecht. Ik ben zijn vertrouwenspersoon. Natuurlijk zijn er grenzen. Als ik hoor dat iemand in gevaar is of als er is criminaliteit in het spel is dan trek ik echt wel aan de bel. Vanwege het gedrag van Tobias hebben we verschillende hulpverleners gesproken. Hulpverleners zeggen dat het zo mooi is om te zien hoe open we zijn naar elkaar. Ik blijf in gesprek met Tobias en we spiegelen elkaar. Ik leer van mijn pubers. Zij laten me nadenken over mezelf. Wat vind ik werkelijk belangrijk? Wat moet omdat “het hoort”, hoe ga ik daarmee om en wat zegt dat over mij? De puberteit vind ik enorm interessant. Word wie je werkelijk bent zonder maskers. Dat wil ik mijn kinderen meegeven. En dat is wel gelukt. Tobias is een bijzondere leerling, hij is wel erg zichzelf. Ik ben trots op mijn beide kinderen. En ik heb absoluut het volste vertrouwen dat het goed komt. Laatst hadden Tobias en ik een diep gesprek en ik dacht, kind wat ben je wijs, zo mooi. Ik heb het goed gedaan. Hij komt er wel in het leven.

    Relatie

    De kinderen zijn nu in het weekend veel weg, we zitten al meer met z’n tweeën. Over een tijdje gaan de kinderen de deur uit. Lise wil een jaar naar Amerika en Tobias kan niet wachten om naar de stad te gaan. Dat is prima en goed. Dan blijven Johan en ik met z’n tweeën over. Hoe zou ik dat dan vinden? Wil ik dat wel en hoe wil ik dat dan? Ik vind dat idee wel een uitdaging. Bij ons speelt het relationele stuk wat langer. Na mijn bijna-dood ervaring voel ik me een ander mens. Een heleboel dingen die eerder vanzelfsprekend waren, zijn dat niet meer voor mij. Ik ben heel erg verandert. Johan is wat behoudender. Dat heeft in het verleden al veel strubbelingen gegeven. Ik merk nu ik in de overgang kom deze vragen over onze relatie weer gaan spelen bij mij. Wil ik op deze automatische toer verder en hoe gaan we dit doen of niet doen? Ik ben er veel mee bezig maar ik weet niet hoe Johan er in staat. We staan heel verschillend in het leven. Hij gaat richting een fase van afbouwen en ik zit veel meer in een opwaartse beweging. Hij steunt mij daar overigens wel in. Hij ziet dat het me goed doet.

    Wijze woorden

    Wees vooral zacht en lief voor jezelf.  Ik zie vrouwen die juist verharden en proberen overeind te blijven. Dat raakt me. Dan denk ik, je hebt al zo hard gewerkt. Heb ook liefde aandacht en tijd voor jezelf.

  • Helena: “De overgang heeft invloed op je lichaam, je geest op alles!”


    Het is een zonnige winterochtend als ik een afspraak heb met Helena. We hebben afgesproken bij de poort van een vakantiepark. Helena is 57 jaar en heeft een zachte blik in haar blauwe ogen. Zij is een verzorgde vrouw met mooi dik lang haar. Met haar hondje wandelen we naar haar tijdelijke woonruimte.

    Helena vertelt dat zij getrouwd is, 2 volwassen zoons heeft en een kleindochter. Zij komt uit Duitsland maar heeft het merendeel van haar leven in Nederland gewoond. Dat is nog een beetje horen aan haar accent. Zij heeft gestudeerd in Duitsland en heeft hier in Nederland in de gehandicaptenzorg gewerkt. Zij is destijds voor de liefde, haar man, naar Nederland verhuist. Zij en haar man zijn op zoek naar een nieuwe woning omdat zij wat dichter bij de kinderen en kleinkind willen wonen. De oude woning is verkocht en zij verblijven nu een tijdelijke woning.

    Depressie
    Helena vertelt dat zij en haar man een samengesteld gezin vormen. Toen Helena naar Nederland kwam is zij in het huis van haar Nederlandse man komen wonen wat hij ooit samen met zijn ex-vrouw had gekocht. Helena had de behoefte aan een eigen plek, een plek zonder de sporen van de ex-vrouw van haar man. Het huis voelde nooit eigen. Rond haar 50-ste besloten Helena en haar man op zoek te gaan naar een woning die helemaal van hen voelde. Zij vonden een droomhuis in Drenthe op rijafstand van het werk van haar man. Helena zegde haar baan op in de verwachting dat zij wel weer werk zou vinden in Drenthe. Maar dit viel tegen. In haar nieuwe woonomgeving waren weinig instellingen waar ze aan het werk kon. Helena heeft het gevoel dat zij door haar leeftijd bij potentiele werkgevers niet de eerste keuze was. Het lukte Helena niet om een nieuwe werkkring te vinden. Tegelijkertijd merkte zij in deze periode dat zij in de overgang raakte. Ze sliep amper, zij voelde zich labiel. Het ging niet goed met Helena. Hoewel Helena zich wel eens eerder depressief had gevoeld merkte dat zij in een diepe depressie wegzakte…

    Je niet gehoord voelen
    Helena zocht hulp bij de huisarts en deed daar haar verhaal. Zij benoemde dat zij in de overgang zat en daar veel last van had en opperde of zij wellicht hormoontherapie kon krijgen. De vrouwelijke huisarts sneerde naar haar en vroeg of zij soms over een jaar met borstkanker bij haar wilde zitten? Hormoontherapie was niet bespreekbaar. Omdat Helena zich zo ellendig voelde kreeg zij antidepressiva mee en verwijzing voor de psycholoog. Maar daar kon ze niet terecht omdat haar schoonzus daar werkte. Helena had vanwege haar depressie de puf niet meer om te zoeken naar goede hulp. Totdat zij een aantal jaren later in haar moederland in contact kwam met een gynaecoloog die haar klachten aanhoorde en haar hormonen voorschreef. En die hielpen. Langzaam kroop Helena uit het diepe dal.
    Als ik met Helena spreek gaat het stukken beter met haar dan een jaar geleden maar heeft zij het gevoel dat zij er nog niet helemaal is. Met haar ga ik in gesprek over hoe zij haar midlife-fase ervaart.

    Hormoontherapie.
    Hormonen hebben mij het leven. Ik weet dat er risico’s kleven aan het gebruik van hormonen maar ik leef NU. Ik heb me goed laten voorlichten over alle voor-en nadelen van hormoontherapie en ik laat mij regelmatig controleren. Ik snap nog steeds niet hoe mijn huisarts, een oudere vrouw notabene, mij zo behandeld heeft. Gelukkig is zij nu met pensioen maar ik voel nog steeds heel veel schroom om met mijn klachten naar een huisarts te gaan. Toen ik begon met hormoontherapie heb ik mijn antidepressiva afgebouwd. Ik voel weer dat ik leef. Wel is het heel vervelend dat ik heel erg ben aangekomen van de antidepressiva en ik merk dat ik de kilo’s er haast niet meer afkrijg.
    Achteraf vraag ik me af hoeveel de huisarts van de overgang wist. Zij is nu gepensioneerd en misschien heeft zij er wel helemaal geen last van gehad. Maar dat hoeft toch niet voor iedereen te gelden? Ik heb ook geen voorlichting gehad over de overgang. Ik dacht, dan stopt je menstruatie en dat is het dan. Dat het invloed heeft op je lichaam en geest, op eigenlijk alles, dat wist ik niet.


    Ouder worden
    Ik vind het moeilijkst dat mijn lijf ouder wordt en de klachten die je daardoor krijgt. Hormonale migraine, opvliegers, dikker worden, huidklachten. De eerste echte rimpels komen nu. Dat vind ik lastig, als ik in de spiegel kijk denk ik: wat erg! Ik zag er altijd 10 jaar jonger uit dan ik was. Nu ook nog wel maar ik vind het wel lastig om mijzelf ouder te zien worden. Ik ga richting de 60 en dan denk ik wat oud!
    Ik heb het gevoel dat ik, nu ik over de helft ben, als oudere vrouw wordt afgeschreven. Het is afscheid nemen. Mijn libido is weg. Mijn man begrijpt dat gelukkig wel ik denk dat het scheelt dat mijn man een stuk ouder is dan ik ben. Maar ik kan me goed voorstellen dat relaties hierop stranden. Ik mis de seksualiteit niet. Minder behoefte hebben aan seksualiteit is echt een verandering. Daarin denk ik dan ook dit is het begin van het einde. Het doet iets met je vrouw-zijn. Ik heb afscheid genomen van die levendige vrouw die ik vroeger was.


    Ik wil rust
    Wat ik het liefste wil is met rust gelaten worden. Ik wil niet meer dat er aan mij getrokken wordt, ik wil niets meer MOETEN. Ik ben nooit zo sociaal geweest, dat heeft ook wel te maken met mijn depressieve gevoelens die ik altijd heb gehad, maar ik merk dat mijn behoefte aan rust nu meer is dan vroeger. Als ik wil is het prima maar ik wil niet meer moeten. Ik heb genoeg aan mezelf, ik heb mijn hobby’s, ik knutsel graag. Ik heb niet veel behoefte aan mensen om me heen. Maar ik weet wel dat het ook kan helpen, mensen om me heen.
    Door de verhuizing heb ik destijds mijn baan opgezegd. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet weet hoe ik een baan de afgelopen jaren had vol moeten houden. Nog steeds voel ik me vermoeid en ik merk dat ik me slechter kan concentreren dan voorheen. Ik slaap nu wel beter maar ik heb jaren lang geen oog dichtgedaan. Ik ben blij dat ik me, toen ik me echt depressief voelde, me na een slapeloze nacht niet uit bed hoefde te slepen en dan moet de dag nog beginnen. Ik snap niet hoe al die vrouwen het volhouden. Of ik weer ga werken weet ik niet. Ik voel me beter dan een jaar geleden maar ik ben er nog niet.


    Begrip?
    Mijn man probeert begripvol te zijn maar hij voelt natuurlijk niet wat ik voel. Mijn kinderen zie ik niet elke dag en als ik naar ze toe ga doe ik mijn best. Ze zullen het niet zo merken. Ik probeer er met mijn kinderen over te praten maar zij weten niet hoe het is, die begrijpen het niet. Dat snap ik wel, ik bedenk ook dat ik niet zo veel begrip voor mijn moeder had toen zij in de overgang zat. Ik zag alleen maar voordelen aan de overgang. Niet meer ongesteld, heerlijk leek me dat! Maar dat is mij behoorlijk tegengevallen. Ik heb veel steun aan sociale media. Ik voel me gesteund als ik op social media verhalen lees van vrouwen die in de overgang zijn en die het moeilijk hebben. Dan weet ik dat ik niet de enige ben.


    Oma worden
    Ik woon 150 kilometer van mijn kleindochter af. Dat vind ik moeilijk. Oma worden is fantastisch. Ik had het nooit gedacht, ik was eigenlijk helemaal niet zo dol op kleine kinderen. En toen kwam mijn kleindochter…..Mijn moederlijke gevoelens kan ik op haar projecteren voor mijn gevoel is dat nog sterker omdat je niets moet. Ik ben dol op haar. Daar verras ik mezelf mee. Een kleinkind is een grote bron van vreugde.


    Wat vind je positief aan deze levensfase?
    De overgang heeft me niets positiefs gebracht. Ik heb heel erg het gevoel dat ik naar het einde loop. Ik heb het gevoel dat ik heel veel verloren ben. Mijn vrouwelijkheid, mijn seksualiteit, mijn schoonheid. Ik heb het gevoel dat ik als oude vrouw afgeschreven ben.
    Het enige positieve is dat ik enorm geniet van het oma-zijn. En merk wel dat ik meer geniet van het samenzijn met mijn man en dat we lekker onzeeigen gang kunnen gaan. We maken mooie reizen en daar genieten we van.
    Tegenwoordig doe ik weer een beetje make-up op. Ik verzorgde mij redelijk goed, dit heb ik toen ik me niet goed voelde verwaarloost. De wil om iets met mezelf te doen is weer terug. Bijvoorbeeld kilo’s verliezen. Ik ben aangekomen door de antidepressiva. Nu probeer ik hier grip op te krijgen. Maar dat lukt nog niet altijd goed. Ik val minder snel af nu. Ik kom al aan van kijken naar eten! En ik heb mijzelf voorgenomen dat ik niet met grijs haar ga rondlopen. Waarom moet je er oud uitzien? Als je goed verzorgd bent voel jij jezelf beter.


    Wijze woorden?
    Zoek hulp, wacht niet. Zoek hulp voor je lichaam en als het nodig is voor je geest. Ga niet zitten afwachten tot de overgang overgaat dat is zonde van je tijd.

    Ik ben op zoek naar vrouwen die hun verhaal willen delen. Lijkt je het leuk om met mij in gesprek te gaan? Dan nodig ik je van harte uit om contact met mij op te nemen via info@op-stap-coaching.nl
    Nathalie Wichink

  • Moe van het zorgen voor een ander?

    Chantal is een vriendelijke vrouw van 51 jaar. Ik ben van nature behulpzaam, zegt Chantal. Ze staat voor anderen klaar en mensen kunnen op haar rekenen. De laatste tijd gaat het niet goed met Chantal. Zij rolt van de ene griep in de andere. Ze voelt zich continue niet fit en ze zit laag in haar energie. Naast haar fulltime baan in de dienstverlening is zij ook mantelzorger van haar moeder. Haar vader is een aantal jaren geleden overleden.

    Het is een druilerige dag als ik aan de wandel ga met Chantal. Chantal heeft het gevoel dat er een enorme druk op haar schouders rust. En dat zie ik aan haar gespannen schouders. Ze is moe en als ze eerlijk tegen zichzelf is, weet ze dat ze teveel hooi op haar vork heeft genomen. Ze wil het anders aanpakken maar heeft geen idee hoe. Haar moeder en haar werkgever rekenen op haar. Die kan ze toch niet in de steek laten?

    We wandelen in het bos en Chantal vertelt dat haar broers en zus eigenlijk vanzelfsprekend verwachten dat zij de zorg voor haar moeder op zich neemt. Chantal heeft geen kinderen. Ze heeft dan toch tijd genoeg? Bovendien heeft Chantal het gevoel dat ze in het krijt staat bij haar moeder. Toen haar huwelijk uitmondde in een scheiding heeft zij een tijdje bij haar moeder ingewoond. Ze vindt dat ze iets moet terugdoen.

    Zorgen voor een ander
    Dus gaat Chantal na elke werkdag langs bij haar moeder. Ze regelt alle financiële zaken, rommelt op in huis, zorgt dat de koelkast goed gevuld is en ze houdt een oogje in het zeil. Als Chantal in het weekend een dag niet kan komen laat moeder haar weten dat ze dat heel vervelend vindt en wil dan weten welke afspraken dan zo belangrijk zijn dat Chantal haar “laat zitten”. En dus regelt Chantal het zó dat ze wél naar haar moeder kan. Erg gezellig en dankbaar is moeder niet richting Chantal. Pas als er andere familie komt veert moeder op. Dat is gezellig! De bezoekjes aan haar moeder kosten Chantal de laatste tijd meer en meer energie. Chantal wil best iets voor haar moeder doen en verontschuldigend zegt ze dat ze veel van haar moeder houdt maar dat de negatieve houding van haar moeder haar leegzuigt.

    Zorgen voor jezelf
    Wat heb je nodig om je energieker te voelen? Vraag ik aan Chantal.
    Dat zijn veel dingen, zegt Chantal. Om een zo’n helder mogelijk antwoord op deze vraag te krijgen, vraag ik aan Chantal om zes objecten in de natuur te zoeken die elk staan voor iets wat zij nodig heeft om zich energieker te voelen. Deze objecten legt Chantal in een cirkel op de grond en bij elk object vertelt Chantal wat het symboliseert. Een stukje mos staat voor dat Chantal mag genieten, een paar takjes staan voor het delen van verantwoordelijkheid, een kiezel staat voor assertiviteit. ect.
    Naar welk object gaat op dit moment jouw aandacht naar toe? vraag ik. Chantal hoeft daar niet over na te denken, dat is een bloem die staat voor aandacht voor haar (vermoeide) lijf. Met deze behoefte, aandacht voor haar lijf, gaan we als eerste aan de slag.

    Stap voor stap
    Het is al veel te lang geleden volgens Chantal dat ze zichzelf een dagje sauna cadeau heeft gedaan. Er waren altijd wel dingen die er tussen kwamen. Ze heeft ontzettend veel zin in een middag ontspannen en even niets hoeven. Dan laat ik me ook heerlijk masseren! Zegt Chantal enthousiast. Hoe ga je dit regelen met je moeder? Vraag ik. Chantal bedenkt dat zij haar broers gaat vragen om die dag langs te komen. Een mooie start om de verantwoordelijkheid voor de zorg naar haar moeder te gaan delen.
    Maar al die andere zaken dan die daar op de grond liggen? Wat doen we daar dan mee? Zegt Chantal. Die andere zaken komen wel. Het is belangrijk dat Chantal zich realiseert wat zij nodig heeft om zich weer energiek te voelen en zichzelf daarin serieus neemt. Zij heeft een hele concrete, haalbare én leuke opdracht meegekregen. Als we afscheid nemen hangen de schouders van Chantal lager en is haar tred al wat lichter. Ik voel me al een stuk beter zegt Chantal. Lachend zegt ze het is fijn om nu eens met mezelf bezig te zijn in plaats van een ander!

    En jij?
    Ben jij ook aan het zorgen voor anderen? Begint al dat zorgen zijn tol te eisen? Vind je het lastig om jezelf op nummer één te zetten? Verlang je er naar om je krachtiger en energieker te voelen? Neem dan contact met mij op voor een gratis en vrijblijvende kennismakings-wandeling.

    Nathalie Wichink